6 de abril de 2011

Hablando sin caerse.

Es lo perfecto lo que busca un ser imperfecto, pensando encontar un equilibrio que no existe.

Ciertos desequilibrios son lo que nos hace realmente humanos.

4 de noviembre de 2010


Xeración perdida.

Terrible e sensacionalista termo para referirse a nos, o mesmo tempo realista, non é un simple dato das variables idade, formación ou expectativas laborais, tamén é unha chamada de atención e de socorro.

Emigración.

Cabilamos nela como a principal solucción, pero escoitaremos sempre frases de - só me quedaría aqui se me sae algo do meu- exprimindo as últimas gotas de esperanza que podemos chegar a ter. Ou frases como - para currar de outra cousa mellor fóra que así tamén coñezo novo idioma nova cidade-. Xa o dicia Siniestro " trabajar de camarero lejos lejos de mi hogar... miña terra galega..."

Conformismo.

Vendo a revolta francesa contemporánea, damonos conta de que aqui estamos relaxados ante unha situación peor, tamén que se nos, esiximos dereitos e deberes laborais a outro vaille dar igual e ocupará ese posto de traballo. Escoitei a unha boa amiga dicir: aqui o principal sistema de traballo é o hipotecado/os.


Aqui deixo o meu día reivindicativo, gustariame saber a vosa visuón do mesmo. Un saudo.

27 de septiembre de 2010

Mi abanico.


Horrible sentir que ya te han avisado...
también horrible el escuchar : ya le lo he dicho yo!

Y terrrible darme cuenta que mi dinámica es recibir bofetadas de la vida y recordar después que ya me han avisado.

Proceso de aprendizaje discontinuo en el que me veo envuelta y del que saco mis propias verdades "verdaderas" de la vida, las cuales guardo en mi abanico de posiblidades y consejos.

Consejos, curioso termino, es terriblemente sencillo darloos y horriblemente usarlos para uma misma... pero asi somos un desproposito de acciones que al final tienen un lógico sentido.

17 de junio de 2010

¿Compartimola?

Camiñaba como se fose perseguido por asasinos, non tornaba a mirar o que pasaba tralas suas costas... simplemente... a vida.

Tropezou no seu afan da busca do sosego e atopouna aferrouse a ela e hoxe compartimola.

Adicado a aquelas persoas que fan o día a día realmente especial e intrigante.

1 de mayo de 2010

El viaje del grito.




Adoro el grito silecioso que a veces siento en mi interior... y la manera de calmarlo y luego escupirlo en unas cuantas sesiones en las que el grito se siente cómodo y decide dialogar.

Lo añoro por momentos no podría vivir sin el, templa eso a lo que llaman algunos neurosis femenina, en la que yo por lo menos jamás creeré, no soy de hacer sacos de gritos sino de entonarlos poco a poco e irlos sacando y que obtengan esa libertad que tanto añoran.

Esa sensación de libertad para los dos es una especie de estado de nirvana que inunda largos momentos, y que nos hace entendernos.

Gritos de libertad
Gritos de goce
Gritos de socorro
Gritos de dolor...

La cara se nubla al escucharlo, transformada en una sensación...

8 de marzo de 2010

Adicado a aqueles


Erginme...

O meu temperamento era tal que ficaba o meu redor sin realmente ollar nada.
Agarraoume o brazo, o tipico empurrón suave no que as persoas nos apoiamos en moitas discusións, quedouse frío como unha estatua agaradando unha resposta.

- Que queres que che diga, asique ¿só o sentes non o eres?.
- Si lo siento, además ¿a dómde vamos hablando así?.
- Voua onde queira, na miña terra falo así porque é amiña lingua, eu sento e sono.
- Yo no reniego de nada.
-Ti avergonzaste, que o grado absoluto da tua renegación.
- ¿No sabes hablar bien la otra?
- Perfectamente, perdoa ¿a cal te refires o castelán ou o inglés?

2 de marzo de 2010

Cosiendo distancias.


Te busco entre la multitud, ella misma me arrastra y me presiona contra las piedras de esta oscura calle que no va a ningún lugar, no me deja verte, ni sentirte y a penas escuchar tus gritos, tu manos que ayer rozaban mi pelo hoy se alejan, haciéndose invisibles.

Desde lejos, intento perseguir tu respiración, tu figura se desvanece como el viento que arrastra esta lluvia, la que moja mi flequillo y se escurre por mis mejillas, mezclada con mis lágrimas.
Es ahí cuando mi mente se funde con la añoranza de tus besos, de tus caricias y la misma que a veces se pregunta si realmente aparecerá de nuevo en mi vida o por el contrario si realmente existes.

Una existencia, que me lleva a mendigar intenciones artificiales que intentan alcanzar un verdadero sentimiento que se deslice suavemente por mi boca capturando una sonrisa, intenciones que me rodean pero no se quedan, intenciones que algún día encontrarán un habitáculo para los dos.