28 de noviembre de 2009

La cafeina de nuestras historias.


Nos dimos las espaldas, el roce de tu espalda, hacia que la situación fuese cada vez más tensa, creo recordar, que esa noche no dormimos ninguno de los dos.

Las ojeras que se reflejaban en la mesa de la cocina y las palabras rotas que sangraban por nuestra garganta cada vez dolían más y poseían menos verdad.

Creo que ese fue el momento en el que decidí no auto engañarnos más:

-¿ Me odias?- te dije.
-Si – fue tu respuesta.



Nos quedamos mirándonos acompañados del sonido de la cafetera, nuestras caras no mostraban ningún síntoma de desagrado a las palabras que salieron de nuestras bocas. Apretaste las manos a la taza de café recien hecho, levantaste tu cabeza despeinada,L clavaste tu mirada de mar en mi y me dijiste:

-Es un tipo de odio que sólo puedo tener con tigo.
-¿Por qué?
-Es el odio de no ser capaz de decirte que te quiero.
-Me alegra saber, que yo también te odio, y que entre nosotros no existe la indiferencia.

25 de noviembre de 2009

25 de novembro: DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO



Ela mirou o chan, comezou a susurrar…

Primeiro namoramonos
Fomos felices
Diciasme que era o principal na túa vida
Amabasme
Casamos
Dabame igual ter 19 anos eu queriate
¿Acordaste da lua de mel en Grecia?
Que gracioso cando me dicias que non mirase os gregos, que xa che tiña a ti
¿ E cándo comezamos a vivir xuntos? Que felicidade!
Ese ano era como un soño
Cando atopei o meu primeiro traballo
Cando deixei de estar cas miñas amigas porque ti decias que realmente non me querian só estaban comigo por pena de casar tan nova, sair de copas casada e deixarte só na casa.
Cando deixamos de ir a ver a miña familia e metiaste comigo menospreciando todo o que eu facía, e meus pais rian, como ti dis rian iso eque pensan que non vales para nada, só ti me apreciabas, tiñas razón para que ia traballar se xa chegaba co teu traballo! E eu non valgo para nada...
Os ultimos meses de traballo esperábasme uns minutos antes da miña saida, porque é perigoso ir sóa sen a túa protección.
Cando me dicias que con esa roupa parecia unha puta.
Cando non che gustaba o xantar e tirabalo o chan esperando a que fixera outro de novo.
Cando abriche a primeira carta de meu primo de Francia e me tirache contra a mesa, propinachesme a primeira paliza, pensando que era o meu amante ¿ pero cariño se estou todo o dia con tigo? Dixen eu intentando abrilos meus ollos…
¿Para qué as ir o médico cariño? Perdoa, non sei que me pasou sera a ultima vez.
Recordo tremedome as mans que isto durou uns anos
Que nunca foi a ultima paliza nin as ultimas verbas despectivas…
Todas co seu respectivo perdón
Eu estaba soa…anulada…
Chamoume miñá irmá como unha de tantas veces, tremiame a voz pero…conteille
Buscamos axuda mentras ti traballabas e con presa de que non me viras fóra da nosa cárcere.
Pasou tempo… noi foi fácil espertar deste pesadelo…
Vin que non estaba soa
Vin que non eramos felices
Que iso non era amor era unha tortura
Que tiña 37 anos
Que as túas luas de mel de un día de perdón non eran certas.
Denunciei este crime que levaba soportando tantos anos
Tes unha orde de alonxamento pero non me parece demasiado longa a distancia, eu queriate fóra a veces penso, que na outra punta do mundo, nunha cárcere ficticia na que viviras o que ti me fixeche vivir…
Que recuperei algúns lazos familiares, pouco a pouco amizades…
Que son muller teño os meus dereitos, as miñas libertades, ti quitachesmos eu recuperoos!, desgraciadamente moitas mulleres non poden decir isto, eu falo agora por elas:



Ela ergueu a cabeza, e berrou.

LIBERDAADE!

20 de noviembre de 2009

pensamentos de sofá


Escoitei que as donas das palabras estaban presas baixo as montañas,foron liberadas polos razoamentos que as precisaban para pensar,elevaronas ata as nubes ali fixeronse un, e baixaron o mar convertidas na razón que navegaba co pensamento e coa existencia.

10 de noviembre de 2009

A búsqueda


Eran, días, meses, non chegaba a pensar que indice de tempo utilizaria para medilo, foi un cruce de miradas, desas que che deixan sen apenas reflexos... ese nú na miña gorxa desfixose a medida que nos alonxabamos, eu pensando que as miñas ideas sobre o romanticismo estabas esgotadas , cando nese intre sentinme como a protagonista de calquera novela antiga describindo os mesmos sintomas de estupidez cortés ... quizais eran días, meses, nos que o meu inconsciente agardaba que alguén me fixese sentir así ...